Downsizing, sluiten, ... en hoe daarmee omgaan

4 mrt 10

Door: Philippe Bailleur | Categorie: Inspiratie
Downsizing, sluiten, ... en hoe daarmee omgaan

Verlies en verwerking

Mensen die geconfronteerd worden met een verlies gaan door een intensief proces : ontkenning, woede, verdriet, futloosheid, angst, … Dit proces kan gestart worden door verscheidene gebeurtenissen: het verlies van een dierbare, het missen van een promotie, het stuk lopen van een relatie, het verliezen van een gezond lichaam, het verliezen van een job, …

 

De voorbije maanden – mede door de moeilijke economische tijden waar heel wat organisaties mee geconfronteerd worden - zijn er heel wat mensen die hun job verloren hebben of binnenkort zullen verliezen. Zo staan de sluiting van Opel Antwerpen en van een aantal Carrefour winkels de laatste weken centraal in kranten en nieuwsbulletins. En op de één of andere manier knaagt er iets bij mij in relatie tot de acties die vanuit verschillende kanten worden ondernomen.  Telkens weer vraag ik me af wiens belang er uiteindelijk gediend wordt met die verschillende interventies. En ik hou daarbij rekening met hoe mensen een verlies ervaring verwerken ...

 

De neveneffecten van een snel veranderende wereld

Eén van de neveneffecten van een snel evoluerende wereld is het feit dat organisaties overkop gaan. Dat is nu éénmaal de realiteit van de wereld zoals hij nu draait. Mensen hebben er dus alle belang bij dat ze “lenig” blijven of "leniger" worden, wat men ook wel eens “employability” noemt. Helaas merk ik dat organisaties – mede door allerlei extra legale voordelen - gestimuleerd via allerhande wetgevingen – mensen op een subtiele manier binden en vooral minder lenig maken. Ik denk hierbij aan een groepsverzekering, een bedrijfswagen, een hospitalisatieverzekering, aandelen, … . Zo ontmoet ik regelmatig mensen die hun hart niet durven te volgen omdat ze dat allemaal zouden verliezen als ze een stap zouden zetten. Kortom, mensen worden afhankelijk gemaakt en alles behalve “lenig”. Op psychologisch vlak ontstaat er een afhankelijke ouder-kind relatie en daarmee maken we mensen niet krachtig om te leven in een snel veranderende wereld. Binnen dit kader verwijs ik graag naar de boeiende visie van Jan Denys in z'n recent verschenen boek "Free To Work : Voor een open en moderne arbeidsmarkt."

 

Verlies kunnen verwerken als vaardigheid ?

Bij “verlies” herkennen we een aantal uitgesproken reacties. Eén ervan is ontkenning. Mensen kunnen maanden, zelfs jaren in ontkenning blijven hangen en net daardoor stremt hun verdere ontwikkeling. En wat is dan het effect van de goed bedoelde – maar waarschijnlijk hopeloze - pogingen van de overheid om Opel Antwerpen open te houden ? Mensen blijven ter plaatse trappelen, verlamd afwachtend als egels, kijkend in de koplampen van een aanstormende auto. Bestendiging van afhankelijkheid en uitstel van verwerking zijn het gevolg. Waarom? Wiens belang wordt hiermee gediend?

 

De emoties die zich ontvouwen bij verlies worden het best gekanaliseerd op een manier die er voor zorgt dat mensen hun zelfsturend vermogen terug beginnen op te zoeken. Mensen verzamelen in Brussel en hun woede - een andere uitgesproken reactie n.a.v. verlies - kanaliseren tegen de overheid, die zelf machteloos staat … maakt dit mensen “lenig” of wordt de afhankelijke ouder-kind relatie nog dieper geïnstalleerd? Ik weet het niet, maar ook hier krijg ik een raar gevoel bij. Wiens belang wordt hier gediend?

 

De voorbije jaren superviseerde ik verschillende mensen die outplacement-trajecten begeleiden. Hun verhalen bevestigen meermaals wat ik aanvoel … mensen blijven meestal gevangen zitten in de zogezegde drama-driehoek, waarbij een slachtoffer geïmmobiliseerd met de vinger wijst naar de ene of andere vijand (de organisatie die overkop is gegaan) en de redding verwacht van iemand anders (overheid, vakbond, ...). Elke interventie die deze driehoek versterkt zou moeten vermeden worden uit respect voor de natuur van mensen (zie David Emerald's "The Power of TED, The Empowerment Dynamic"). Inzicht in "rouwen en verwerking" zijn hier volgens mij ook cruciaal.

 

Hoe dan?

Hoe zou het zijn om met een groep begeleiders samen te werken. Een groep arbeiders en/of bedienden (hoe gek ik dit onderscheid ook mag vinden) verzamelen. Ze te begeleiden in de zoektocht naar hun talent en naar wat er mogelijk is als ze hun talenten met elkaar zouden verbinden.  Het zijn immers vakmannen, toch ? Hoe zou het zijn om hen te loodsen tot bij hun eigen potentieel en tot bij hun eigen daadkracht ? Samen met hen een business plan opstellen en samen naar de bank of een investeerder stappen. Daar zouden wel eens een aantal knappe, dynamische bedrijfjes kunnen uit ontstaan ... De wereld ligt vol met uitdagingen die wachten op dat soort bedrijfjes. Wie doet er mee met mij?


Andere interessante blogs op het thema “Inspiratie” voor jou geselecteerd:


Positief Onderwijs: beweging

7 nov

Door: Sanne Netten - profiel | Categorie: Inspiratie Leuk
Positief Onderwijs: beweging

Mijn beweging Op het perron wacht ik op de trein. Toevallig raak ik in gesprek met een jongen. Hij is 20 jaar en vertelt me dat hij dakloos is. Ik luister naar zijn verhaal en kijk hem nog eens goed aan. Even voel...

Verdraaid

2 nov

Verdraaid

Op dit moment ben ik bij verschillende gemeentes aan de slag rondom ‘werken vanuit de bedoeling’. Het is bijzonder te merken dat dit echt leeft bij de mensen. De gesprekken zijn soms verhit. Er komen tal van voorbeelden langs over situaties die toch niet echt...

Je stinkende best doen

19 okt

Je stinkende best doen

Ik zit in het oude Luxor Theater bij de première van de voorstelling Beter van Maarten van der Weijden. Hij vertelt zijn levensverhaal. Of eigenlijk: twee verhalen die met elkaar verweven zijn. Het ene verhaal gaat over de leukemie die hij op jonge leeftijd heeft...

Energie in je werk door oog te hebben voor wat je al hebt bereikt: The Progress Principle

12 okt

Energie in je werk door oog te hebben voor wat je al hebt bereikt: The Progress Principle

Afgelopen september verscheen in het NRC een interview met de Amerikaanse hoogleraar Teresa Amabile . Haar boek ‘The Progress Principle’ was een tijdje terug voor mij een echte eye opener. Ze laat hierin overtuigend zien dat het boeken van vooruitgang ons als mens motiveert en...

De presentatie van je onderzoek inrichten als ontwerpsessie

5 okt

De presentatie van je onderzoek inrichten als ontwerpsessie

Als je onderzoek doet in een organisatie, wil je dat mensen leren van het onderzoek. Dat lukt het beste door mensen in het onderzoek een rol te geven. Soms lukt het niet alle belanghebbenden een plek te geven tijdens het onderzoek. Dan komt het aan...

Focus of veelheid? Een paradox ontrafeld

2 okt

Door: Silvia Derom - profiel | Categorie: Inspiratie
Focus of veelheid? Een paradox ontrafeld

“Focus op één ding” “Kies gewoon iets” “Begin iets en maak het af” Focus is dé voorwaarde voor succes. Veelheid is wat afleidt van de focus, waardoor je “van alles een beetje kan, maar niets écht goed”. In deze overtuiging staan...

Data-analyse samen met een grote groep betrokkenen doen

28 sep

Data-analyse samen met een grote groep betrokkenen doen

Praktische methode om tot gedeelde inzichten te komen Als je onderzoek doet in een organisatie, wil je dat mensen leren van het onderzoek. Na afloop mogen meelezen met het rapport kan informatief zijn, maar leidt zelden tot leren. Het leren gaat een stuk gemakkelijker...

Gespreid Leiderschap in het onderwijs - een kleine inkijk

26 sep

Gespreid Leiderschap in het onderwijs - een kleine inkijk

In hun werk als onderwijsonderzoekers bezoeken Frank Hulsbos en Stefan van Langevelde regelmatig scholen in het primair, voortgezet en beroepsonderwijs. "Ons onderzoek gaat altijd om de vraag hoe een werkomgeving in de school eruitziet die leidt tot verbetering en vernieuwing van het onderwijs en de...
vorige
1 2 3 ... 59 60 61
volgende